مستانه

وبلاگ من

می دونی چرا وقتی گریه می کنی آروم می شی؟

چون اشکای گرمت قبل از این که از مجرای چشم سرازیر بشه یک سری به قلبت می زنه. بعد قلبت که داغه حرارتشو می ده به اشکات و اشکات گرم می شن. اونوقت اشکات سرماشونو  می دن به قلبت. این جوریه که اشکات گرم می شن و قلبت سرد و آروم...

تا اطلاع ثانوی چترهاتونو ببندین که بارون بند اومده...

دل خوش

جا مانده است 
 چیزی جایی
که هیچ گاه دیگر
هیچ چیز
جایش را پر نخواهد کرد
نه موهای سیاه و
نه دندانهای سفید 

زنده یاد حسین پناهی

اینقدر امروز دلم گرفته که نگو.تو آدرس خدا رو نداری؟میخوام واسش یه نامه کوتاه عاشقانه بنویسم..میدونم که وقت واسه نامه های بلند نداره.سرش شلوغه...امروز این جمله هارو خوندم...جالب بودند.

هر روز در آفریقا، غزالی که از خواب برمیخیزد
میداند
که اگر سریعتر از تیزپاترین شیر دشت ندود، کشته خواهد شد
آنجا هر روز، شیری که بیدار میشود
میداند که اگر نتواند از کند ترین غزال دشت سریعتر بدود از گرسنگی خواهد مرد
اینجا فرقی ندارد که شیر باشی یا غزال
صبح که میشود باید شروع کنی به دویدن....

درکتاب "ذن عکاسی" نوشته‌ی پل مارتین لستر (برگردان جواد منتظری، نشر ماهریز 1386) نکات زیر جالب بود که نوشتم براتون....

ما به دنیا آمده‌ایم تا عشق بورزیم و یاد بگیریم (ص 76)

هر کس داستانی برای گفتن دارد. هر کس به دنبال یک آدم مهربان است که به حرف‌هایش گوش دهد (ص71)

انرژی نیازمند توجهی همیشگی است که از عشق سرچشمه می‌گیرد (ص 63)

عجله نکن برای رفتن به سوی هدفی که ممکنه هیچوقت پیداش نکنی. هدف همراهته. اگر عجله کنی هدف رو گم می‌کنی (ص 59)

مراقب خودخواهی باش، همیشه سر راهته. اگر کسی گفت: "چه چشمان زیبایی داری"، جواب بده:‌ "ممنون، شما این طور می‌بینی" (ص 37)

اجازه بده دلت همه انتخابهایت را انجام دهد؛ نه عقلت. وقتی آن انتخاب انجام شد، آنگاه از عقلت برای رسیدن به آن سود ببر (ص34)

هرگز آنچه را که انجام می‌دهی، زیاده جدی نگیر. زندگی پر از شادی است. قاه قاه خندیدن نشانه‌ای است از آن. اگر یکی را نشانم بدهی که خنده‌ای خالصانه و بی‌اختیار دارد، فردی را که به حقیقت نزدیک‌تر است نشانم داده‌ای. (ص 12)

اين واقعيتی است‌که ما ايرانی‌ها به هنگام تنفس در هوای فرهنگ و هنر هم درست مثل زندگی ‌روزمرّه‌مان عادت کرده‌ايم که فقط «مصرف‌کننده» باشيم. اين مسئله در دنياي مجازی بيش از پيش خودنمايی مي‌کند. چرا که بسياری فراموش کرده‌اند که دوران فعال نگه‌داشتن يک وبلاگ براي تفريح و سرگرمی يا ارضا هيجانات و کنجکاوی‌ها خيلی وقت است‌که گذشته، آنچه می‌گويم عموميت دارد و کمتر وبلاگی را در ميان چند ده هزار وبلاگ فارسی ِ موجود سراغ دارم که به توليد محتوا می‌پردازد. اکثر وبلاگ‌های فارسی مطالبشان را يا گوگلی می‌يابند يا ياهويی. حتي دارندگان اين وبلاگ‌ها زحمت استفاده از منابعی غير از اينترنت را نيز به خود نمی‌دهند، چرا که تايپ مطلب زمانبر است و کپی- پيست...
آری، وبلاگ‌نويسی انگيزه و حرف براي گفتن لازم دارد، به سواد فنی (وب) و سواد مختصر جامعه‌شناسی، ادبيات، فن بيان، روابط عمومی، اطلاعات تخصصی و پشتکار و صبر و آموزش مداوم براي جذب و حفظ مخاطب (و لينک) نيز شديدا نياز دارد. و چه بسا بسياري از چيزهای ديگر که من روحم نيز از آن‌ها بی‌خبر است. اما هرکسی که امروز يکي از شروط بالا را در خودش ديد بی‌شک ابتدا به ساکن نمی‌تواند بلاگر موفقی شود، چراکه تا مخاطب مورد نظرش را پيدا و جذب نمايد مدت زيادی طول خواهد‌کشيد و ... 

آيا مي‌شود
«به کسي که اصلا سواد خواندن و نوشتن ندارد
کتاب شامگاه بت‌ها هديه کنيم؟
مي‌بيني؟
دوست خوب من!
مي‌بيني که چگونه باز در باتلاق تناقضات افتاده‌ايم!
و هر چه بيشتر دست و پا بزنيم
بيشتر غرقمان خواهد کرد!
پس چاره‌ي اين يکي چيست؟
هيچ!
باز هم هيچ!
دوياره هم هيچ!
ساکت مي‌شويم
و روز را به شب مي‌رسانيم
و اتفاقات خودشان خواهند افتاد!» (1)
آري سکوت مي‌کنيم همانطور که "مورسو" (2) که رفتارش منتناقض با خرد رسمي اجتماع است در جواب بازپرس که از او پرسيد: «اين طور پيداست که شما آدمي کم حرف و سر به تو هستيد» مي‌گويد: «علتش اين است که هيچ وقت چيز مهمي ندارم که بگويم»

تمام خود را مچاله کن
چنگ بزن و چنگ
وقتی از پاکیش اطمینان یافتی
آن را در ظرفی پر ظرفیت باز کن
ودر آخر بگذار آفتاب را تجربه کند
بگذار آفتاب در تاروپودش خانه کند

آن‌هايی که آيين نگارش را می‌‌دانند و رعايت می‌‌کنند که هيچ. آن‌ها که می‌دانند و رعايت نمی‌کنند، می‌‌توانند هم‌چنان رعايت نکنند؛ زور که نيست. اما آن‌ها که نمی‌دانند و يا می‌‌دانسته‌اند و يادشان رفته، فکر می‌‌کنم اين مطلب گاه‌گداری، به دردشان بخورد.
این پست چند سطری آخر، که فقط کمی بيش‌تر از 10 غلط نگارشی و نقطه‌گذاری دارد! مرا واداشت تا این مطلب را آماده کنم. هر چند این مطلب فتوا يا واجب عينی نيست که اگر کسی رعايت نکند به دوزخ گرفتار شود؛ ولی رعايت نکردن‌شان فحش و لعنت می‌آورد که به‌قطع از بهشت و دوزخ دست‌به‌نقدتر است. و اما برجسته‌ترين غلط‌های مطالب مندرج در این وبلاگ بدون اين که بخواهم مته به خشخاش بگذارم با خواندن مطالب زیر مشخص می‌شود.

سلام:
من هم بالاخره اومدم. هر چند خيلي دير. اميدوارم به بزرگواريتون ببخشيد .دير اومدن من محصول مشتركي از يك اشتباه بود و كوير بودن اين روزهام.
ولي هر طوري بود اومدم. اين كار رو شروع كرديم و آرزو دارم بتونيم جلو هم ببريمش. نگفتم تمومش كنيم چون دوست ندارم تموم بشه...
تقديم به شما

سينماي خاطرات

خودم را مي بينم
كه خودم را بغل گرفته ام و فكر مي كنم
و كلمات و تصاويري را
كه از برابر چشمانم عبور مي كنند
و مادرم را
كه گلايه كنان از بالاي سرم مي گذرد
همراه با آرزوهاي كوچك و بزرگش
آرزوهايي كه هميشه در كوله بار نداشته هايش همراه مي كشد
***
دوباره در افكار غرق مي شود
به «هيچ» مي انديشد
و به مادرم كه به هيچي من...
كتابي در دست مي گيرم
اما حيف كه كتاب ها به هيچ درد نمي خورند
نه ناني مي دهند
نه آبي
اما نگهشان مي دارم
شكمم كه خالي شد
شايد خوردمشان
از " نامه هايي به آنا " كه شروع كنم
سر دردم هم بهتر مي شود
چرا كه " مسكن همه سر دردهايم " آنجاست
***
تصاوير كه دوباره هجوم مي آورند
چيزهايي به يادم مي آيد:

باراني  "بر پنجره اي كه پشت آن هيچ هاي كوچك و بزرگي بودند"
فريادي كه ندا مي داد "تنها صداست كه مي ماند"
نا خفته اي كه سخن مي گفت " به باراني كه مي دانست انگار "
پارسایی که می خواند از " مردم دیده روشنایی "
پيام آوري كه " طلوع آفتاب فردا را بشارت مي داد"
نازنيني كه "شهرزاد قصه بود و جام ها پر باده مي ساخت"
آدمي زاده اي كه از " بي سوال آمدنش شكوه مي كرد"
دختركي كه انگار ميخواست " نيمه هاي شب فريادي بكشد "
و خودم كه
       خودم را در بغل گرفته ام...

اميدوارم هميشه خوش باشيد
خدا نگهدارتون

از نيمه شب گذشته همه جا غرق تاريكيِ. دارم خواب مي بينم؟؟ اينا وهم و خيالِ؟؟
نه اطمينان دارم كه خواب نيستم . فقط بايد باور كنم . باور كنم كه يكي از آرزوهام به حقيقت پيوسته. آدم چقدر بايد غمگين باشه كه با محقق شدن يه آرزوي كوچيك اين قدر خوشحال بشه.
البته جاي خوشحالي هم هست
خسته شدم. آخه تا كي قرار بود هركدوم از ما جدا جدا حرف بزنيم . شب تا صبح بنويسيم و خط بزنيم و پاره كنيم و بندازيم دور و دوباره بنويسيم و بنويسيم و ....تازه بعدش هم حرفمون به گوش هيچ كس نرسه.
آرزوم بود كه به جاي يك جسم چند جسم ، به جاي يك فكر چند فكر و به جاي يك قلب چند قلب مي داشتم .
وقتي چند تا باشيم مثه اين ميمونه كه به جاي زمزمه همه با هم داد بزنيم
توي اين ظلمت و تاريكي به جاي اينكه توي پيله تنهايي خودم فرو برم بلندمي شم و داد مي زنم
شب از نيمه گذشته. داد زدن جرمه؟؟؟ اونم تو خيابوني كه همه تو خونه هاي گرمشون با خيال راحت خوابيدن . داد ميزنيم . همه حرفاي تلنبار شده تو گلومونو بيرون ميريزيم . به ساعتت نگاه كردي؟؟ شب از نيمه گذشته.

گوش كن گوش كن ! ببين اين چي داره ميگه ؟؟
يكي سرشو از پنجره آورده بيرون داره داد ميزنه : آخه آدم نا حسابي اين چه كاريه هر چيزي جايي داره زماني داره آخه اين چه وضعشه؟؟؟
اگه بتوني آرومش كني تا به حرفات گوش بده اون وقته كه اونم ميفهمه كه وقتش الانه و جاش هم همين جاست...

-------
معذرت می خوام اگه فضای وبلاگ رو خراب کردم. اما باید می گفتم تا خفه نشم!!

امشب می‏خواهم شهرزاد  شبت باشم، امشب می‏خواهم جامت را لبريز باده كنم.جامه شهرزاد بر تن كرده‏ام تا هزار و يكشب، هزار و يكبار ببوسمت و ببويمت.
امشب روح جهان, بودن توست ، وجود توست .صدای تو و ترانه توست.
امشب فرشته‏ها با من نجوا كرده‏اند و اسرار خويش را بر من گشوده‏اند. می‏گويند خداوند دروازه‏های بهشتش را برای ساعتی باز كرده است، شتاب كن بیا از دروازه‏های طلايی‏اش بگذريم.بيا دستی به جام باده و دستی به زلف يار خرامان و خندان ابديت را اشاره‏گر باشيم.

عزيز دلم بیا، عزيز دلم... 

هیچ می دونی بین این همه جمعیتی که دور و برت هستن تو یه موجود یکتا هستی؟ می دونی لحظه ای که خدا به آفرینش تو فکر می کرده چقدر امید و آرزو در سر داشته؟ امیدها و آرزوهایی که فقط به دست تو برآورده می شدند...
اصلا می دونی چرا تو... چرا تو خلق شدی؟ چرا تو رشد کردی؟ و چرا تو به اینجا رسیدی؟ حتی اگه خودت هم جواب این سوال ها رو ندونی، اونی که در آفرینش تو مصمم بوده جوابشون رو خوب می دونه. اینکه هنوز دریچه های بسته ای توی دنیا وجود داره که تو باید بازشون کنی. دریچه هایی از معرفت، علم، عشق و ایمان...
باورت نمی شه که این همه مهم بوده باشی؟ باورت نمی شه که روشنایی دنیا وابسته به وجود نازنین تو باشه؟ برای اینکه به این یقین برسی فقط کافیه یه نگاه به چشمات بندازی! برای این کار حتی نیاز به آینه هم نداری!

"شب در چشمان تو است
به سیاهی چشمهایت نگاه کن
روز در چشمان تو است
به سفیدی چشمهایت نگاه کن
شب و روز در چشمان تو است
به چشمهای خود نگاه کن
چشم اگر فرو بندی
جهانی در ظلمات فرو خواهد رفت"
پس پاشو. همین الان. تا دیر نشده...
برخیز و
"و به آفتاب فردا بیندیش که برای تو طلوع میکند
با سلام
و عطر آویشن"

                                                                  بدان مردم ديده روشنايي

 درودي چو نور دل پارسايان

                                                                  بدان شمع خلوتگه پارسايي

به بيرون پنجره نگاه و فكر مي كنم،

پشت اين پنجره جز هيچ بزرگ، هيچي نيست؟!

مي انديشم...

پشت اين پنجره هيچ هايي بزرگ و كوچك است!

هيچ هايي از جنس يك سه نقطه، هيچ هايي به رنگ سبز انسانيت، هيچ هايي به رنگ سياه پستي، هيچ هايي از جنس عشق، هيچ هايي به طعم تر باران...

باران به شيشه پنجره مي خورد و من فكر مي كنم پشت اين پنجره جز هيچ بزرگ هيچ هاي ديگري نيز هست...

زندگي گاه، نگاه خيس همين باران، محو تماشاي يك پنجره است!