لحظه هایی کند مانند لاک پشت
ابرهای عقیم , برفهای پفکی بی نم
غزلهایی که سرشار از طراوت سرابند
یاد تو که به زور صاحبش شدم
و به جبر نهادمش در گوشه ی تاریک خیالم
به کجا میروم - چرا میروم - تا کی باید بروم ؟
چقدر فرصت دارم ؟ هر روز بیشتر فرو میروم
لجن زار لعنتی !!!!!!
دلم برای هیچ کس تنگ نمی شود , حتی خودم
مادرم را فراموش کردم و چشمهای تو را
پستچی هم نیامد
دلخوشی هایم را محدود کرده ام
سالهاست که دیگر آرزویی ندارم
همه ی رویا هایم را همراه آینده ام
در شبی برفی به خاک سپردم
و منتظر خاکسپاری خویشم
و صدایی که هماره میخواند :
فبای الاء ربکما تکذبان
 یک طرح
قصهی شوریدگی
کویر
من و پناهی
مرگ سبز
|
مدتها بود که میخواستم از مفهوم تلخ مرز بنویسم، از حقوق پناهندگان، از کنوانسیونهای بینالمللی، از مفهوم وطن که درکش نمیکنم و از ناسیونالیسم که از آن منتفرم ... 
"...درد بزرگ من اين است که شما هرگز مرا نميشناسيد و هيچوقت نخواستيد مرا بشناسيد. شايد شما هنوز هم وقتي به من فکر ميکنيد مرا يک زن سبکسر با افکار احمقانه اي که از خواندن رمان هاي عشقي و داستانهاي مجله تهران مصور در مغز او بوجود آمده است، ميدانيد.کاش اينطور بودم آن وقت ميتوانستم خوشبخت باشم، ان وقت به يک اتاقک کوچولو و شوهري که مي خواست تا آخر عمرش يک کارمند جزء دولت باشد و از قبول هر مسئوليت و هر جهشي براي ترقي و پيشرفت هراس داشت و به رفتن به مجالس رقص و پوشيدن لباسهاي قشنگ و وراجي با زن هاي همسايه و دعوا کردن با مادرشوهر و خلاصه هزار کار کثيف و بي معني ديگر قانع بودم و در دنياي محدود و تاريک پيله خودم مي لوليدم و رشد ميکردم و زندگيم را به پايان ميرساندم. اما من نميتوانم و نميتوانستم اينطور زندگي کنم..."
..«فروغ» آن موقعها در خيابان مزيني مينشست. اين خيابان يك گاراژ مخروبه داشت، كه صاحب آن ظاهرن نمازخوان و متعصب بود. فروغ هم اتومبيلش را شبها توي همين گاراژ ميگذاشت. يكشب از داخل گاراژ سرو صدا بلند شده و عدهاي از همسايهها هم سرك كشيده بودند كه چه خبر است. صاحب گاراژ با فروغ دعوا ميكرد و ميگفت: اگر بعد از اين شبها دير به گاراژ بيايي ديگر راهت نميدهم.
