«گرچه میشود بارها به هم چسباند کلماتی اینگونه را،
به گونهی جسدی که خیس بود
و به ادبیاتی از این دست اندیشید،
از این دست اندیشید»
آل ِ مهموت کشف سادهی بعدازظهر چهارشنبه بود که تا امروز کش آمده. گلایههایش به تن بیحوصلگیهایم چسبید، غزلیدنش یا: «قرصمندی» روزگارش، محمود طلوعی.
نمیشناسمش، صدرا اما میشناختش: پارک ملتُ سیگارُ سیگاریُ... میفهمی که؟
سوت بزن عقدههاتُ خالی کن
عقدههاتُ سوت بزن، خالی کن
خالی کن عقدههاتُ ا ُ سوت بزن
ا ُ سوت بزن...
آل مهموت 1:
«خُب مهم که نیست
هرکس یک جور انتظار میکشد
من هم مینشینم یک گوشه
دست میکنم توی دماغم
شاید برگردی یک روز»
آل مهموت 2:
«درخت مسئلهی سادهای بود
خدا به آن شاخ و برگ داد
پرنده گفت و قِر دادُ از سرم پرید ...»
آل مهموت 3:
«روی تو کم میشه با سفارش امشب من،
قهوهی فرانسه با شیر نفسگیر خودت...»
پی نوشت:
چند تا از شعرهایش را آوردم اینجا، تقدیم به همهی آنهایی که از بد روزگار شاعرند.
|
مشیا
