| این اشکان هم عجب آدمی ست! دوبار و هر بار یک گونی به من لوح فشار داده شده (CD) داد که فکر کنم هفتاد نسل بعد از من هم می توانند از داخلشان چیز تازه ای برای گوش دادن پیدا کنند! البته من همین جا ابراز برائت کنم از هر نوع تولید به ویژه مثلش! (برائت رادرست نوشتم؟)
خب بگذریم این روزها محمد سرما خورده و احتمالن به وب سر نزند! راستی این دو ماه دی و بهمن عجب پر بار بودند! محمد و باران و اشکان و و مهسا و مشیا و...دیگه کی؟
توضیح این که: خودم را نه فراموش کردم و نه قصد شکسته نفسی داشتم! فقط هر چه می گردم باری در خودم پیدا نمی کنم!
تولد مشیا کی بود؟ من چرا یادم نمیاد؟ باز هم بگذریم.
دیشب به چی فکر می کردم من؟ قرار بود یک چیزهایی بنویسم! یادم نمیاد! تنها چیزی را که از فکر دیشب مطمئنم این بود که فحش زیادی داشت! بی خیال. اینجا تو کافی نت نوشتن سخت میشود انگار! عوضش شیشصدتا آهنگ آپلود می کنم! من ! یک موضوع مهم. اه اینجا ویرگول نمی نویسه! ...داشتم می گفتم من هر چی فکر می کنم موضوعی مرطبت با اراجیفم موقع نهادن نمودن پست ها در وبلاگ نمی یابم! همش شد موضوعات دیگر! من پیشنهاد می کنم بخش اراجیف هم داشته باشیم که ثواب هم دارد حتمی! یک در دنیا هزار در...!
بگذریم...حرف آخر این که "برسان سلام ما را..."
حرف بعد از آخر هم حرف من نیست از شاملو و نیما و...ست و صدای سهیل نفیسی و گور پدر کپی رایت با آن شکم ورقلمبیده اش. بشنوید:
آی آدم ها پریا اسم این یکی را نمی دانم (شاید قریه ی ماه)
...(شاید سحر)
|
"بي تو
روزها در اصل نميتوانند با هم فرقي داشته باشند، اين اتفاقات «حال» هستند كه «روزي» را براي ما متفاوت ميكنند! جشن سالگرد يك انقلاب براي مردمي كه صاحب آن هستند، بايد به دليل اصرار مردم به تداوم آن اتفاق در زمان حال باشد _به عبارتي حركتي نو با شرايطي نو_، در غير اين صورت آن اتفاق در نظر مردم ديگر از ارزش برخوردار نخواهد بود و اين سالگرد به يك حركت تكراري و كسل كننده بدل ميشود تا به صورت دروني از حافظهي جمعي حذف شود! در واقع كساني كه علاقهاي به «يك» گذشتهي خاص نداشته باشند، از «نو» كردنش هم پرهيز ميكنند _يا در اصل ناتوانند_!
"خیلی وقتها به تو فکر میکنم. مثل حالا. این اواخر هر وقت به تو فکر میکنم بغض میکنم و گاهی هم گریه. دلم میگیرد. از دوری حرف میزنی و میگویی دوری یک واقعیت است. خسته شدهای؟ از چه؟ از دوری؟ دور یعنی چقدر؟ چندتا بشمارم میرسم به دور؟ 2 تا؟ 3 تا؟ یا شاید 6 تا؟ کدام دورند؟ گاهی هم به این حرفت میخندم. یادت هست چقدر برایم شعر میخواندی؟همیشه بابت حافظهی ضعیفم شرمندهی بشریت میشدم. اما تو تا تقی به توقی میخورد شروع میکردی به خواندن. "یه مردی بود حسین قلی، چشاش سیا لپاش گلی..." یادت هست یک بار گفتی: "گور بابای حسین قلی"؟ چقدر من ذوق کردم. 10 تا؟ 14 تا؟ در چشمهای تو هزاران درخت قهوه است که بیخوابی مرا تعبیر میکند. شاعرش که بود؟
راضیه بهرامی، شاعره جوان و سراینده دفتر شعر تحسین شده «نقل های کوچک رنگی»
