نا رفیق

خنجرت از پشتمان بردار!

مدت‌ها بود که منتظر میهمانی بودم که بایستی می‌آمد! قول آمدنش را به من داده بودند، به خاطر ندارم چه کسی، کجا و کی... اما کسی گفته بود که او می‌آید!
تمام اتاق پذیرایی را زیر و رو کرده بودم. پرده‌ها را شسته، وتمام شیشه‌ها را پاک کرده بودم؛ اطمینان دارم که حتی ذره‌ای غبار روی اشیا اتاقم باقی نمانده بود.
آن روز عصر هم کلی خرید کرده بودم که پذیرایی‌ام شایسته‌ی میهمانم باشد، کسی که نمی‌دانستم کی خواهد آمد!
روی میز یک ظرف شیرینی مربایی، کمی آبنبات هل‌دار با مغز بادام درختی، تمام میوه‌های تازه‌ی آن فصل، شکلات هم یادم نرفته بود و آجیل! تمام سلیقه‌ام را به کار گرفته بودم که میز را خوب بچینم.
خدا خدا می‌کردم که او هم مثل من عاشق شیرینی مربایی باشد؛ اگر شیرینی مربایی دوست نداشته باشد، آن وقت چه می‌شود؟

امروز قرار بود نشستی با عنوان "زنان اکنون" به مناسبت روز جهانی زن در تهران برگزار شود. خب نتیجه شد؟! هیچی، در حالیکه در سراسر دنیا و از جمله کشورهایی مذهبی مثل افغانستان و تاجیکستان به مناسبت این روز نشستها و جلسات برگزار شد، در ایران ما قصه ای تکراری، تکرار شد.

این نشست توسط نیروهای انتظامی و امنیتی و عده ای لباس شخصی لغو شد، و بعد هم به ملت فرمودند: پاشید برید خونتون، کیک این نشست رو قسمت میکنیم و میفرستیم در خونه هاتون!
در اینجا خداوند را سپاس میگوییم که کیک به در خانه مهمانان فرستاده میشود و این همه زحمت آنان برای تهیه کیک پذیرایی بی نتیجه نمیماند!
آقای رییس جمهور، لااقل اگر اندکی به فکر انتخابات بعدی میبودید، به سیاستمداری شما شک نمیکردیم و دلمان خوش میشد.
قرار بود در این نشست حقوقدانان و وکلای دادگستری از جمله دکتر بهشید ارفع نیا، دکتر رزا قراچورلو، زهره ارزنی، شهیندخت مولاوردی، نسرین ستوده، شادی صدر سخنرانی کنند و پس از پرسش و پاسخ و تبادل نظرات،  فیلم مستندی نیز پخش شود. قرار بود شرکت در این برنامه برای عموم آزاد باشد.
قرار بود!
پ.ن: لازم است بنویسیم، لازم است بخوانیم.

آره، درسته! حق با تو بود، هست! تو بهتر بودي، هميشه! واقعن درسته. تو بردي اين بازي دو سر باخت رو! چوب دو سر طلا وسط دستاي توِ! همون دستايي كه مشتشون مي‌كني! همون مشتا! مي‌توني آروم بذاريشون تو جيباي بغل شلوارتو بعد از اين كه كمي با بي‌قيدي سوت زدي، با يه لحن بي‌تفاوت، انگار كه اتفاق خاصي نيفتاده، بگي كه تو بردي، كه تو يه هميشه برنده‌اي! كه اين موضوع عادیه!

افسوس مرا میل هوا خوردن نیست

ترامادول به فریادم رس

بعد آرام گرفتن روی برف نو

کنار آنکه دوستش داری،مثل رد پای آهو

 این همه چیز است ...

                                                      (دختر پاییز)

...
رنج عزیزم!
و تو چنان انگشت میانه ات را بر میز می کوبی
که انگار فقط
کمی قهوه مان تلخ است .
...

شايد گفتن اين كه «فهرست شيندلر» كار معركه‌اي بود، خيلي دير باشد اما در هر صورت "فهرست شيندلر كار معركه‌اي بود"! البته معمولن معركه‌ترين فيلم‌هاي هاليوودي هم كجايي بودن خودشان را داد مي‌زنند!

اما در هر صورت اين كار اسپيلبرگ واقعن ديدني بود (در کل اسپیلبرگ دیدنی است، نجات سرباز رایان را فکر نمی کنم کسی بتواند فراموش کند)! در فهرست شیندلر صحنه‌ها عمومن بار احساسي خودشان را به خوبي منتقل مي‌كردند و تماشاگر را تحت تاثير قرار مي‌داند. به خصوص دو صحنه‌اي كه دختركي با كاپشن قرمزش در صحنه‌هاي سياه سفيد فيلم ظاهر مي‌شود!

روی دیوارها

سایه ها می نویسند

((ما اینجاییم))

*

کسی می خواند

آوازی را که مردها از برند

((سیاهی)).

*

خوشبختها ازما دورند

به غایت

پلها ٫ پایها

-چه بلند، چه بی معنا-.

*

یک گلوله؛

برای هر کلمهء برهنه.

برهنها در گورند

و لباسها فاتح

پیشکشی هم ندارم و امید که ما را ببخشد به سخاوتش.

فقط یک دل پر از مهر تقدیم میکنم به دختر مهربان بلاگ پناهی ها، سمیه نازنین.

بهار باز آمدنت شاد و میلاد مبارک

و به آفتاب فردا بیندیش که برای تو طلوع میکند.

ویرایش: امروز فهمیدیم که تولد سمیه نه 5 نه 7 اسفند که 13 اسفند است! دلیل این اشتباه را هم برای سمیه توضیح دادم که در نتیجه دیدن این پست بود. اما ایرادی ندارد، امسال تولد من رو خیلی از دوستان از چند ماه قبل شروع کردند به تبریک گفتن! پس سمیه جان با شمارش معکوس تولد مبارک!

و چه تنهاست ماهی کوچک اگر دچار آبی بی کران دریا باشد... .

امروز سالروز تولد مدیر این وبلاگ بود.
خب شرط انصاف نیست فراموش بشه...!
این آخرین تصویرسازی منه، دیشب تموم شد. به همین مناسبت؛ به عنوان تبریک می‌ذارمش تو وب.
با احترام فراوان برای مشیا، شاد باشید و سبز.

طرح مبارزه با بد حجابی شروع شد.

خسته‌ی خسته بودم. تازه رسیده بودم خونه. کوه سختی نبود اما زیاد خسته شدم. پام هم پیچ خورد. درد می‌کرد. بچه‌ها منو رسوندن. آویزون، جلوی در از ماشین پیاده شدم و رفتم داخل. مجید جلوی در بود داشت می‌رفت بیرون. اما باز برگشت. چند تا سوال و جواب بی‌ربط و غیر ضروری! رفتم داخل. مریم با بهت و استرس نگام می‌کرد. گفتم چی شده مریم؟ گفت فردا مراسم تشیع جنازه است. مامان‌اینا رسیدن فک کنم. پرسیدم چی؟؟  فقط از نگام فهمید چیزی نمی‌دونم و مجید چیزی نگفته. با تته پته گفت نمی‌دونی چی شده؟ راستش مسعودِ عمو تصادف کرد و مرده. از انزلی با دوستاش برمی‌گشتن. هنگ کردم! هنوزم هنگم... . واسه مراسم بابابزرگ اومدی و سلام کردی. نگات کردم گفتم تو مسعودی؟؟ چقدر بزرگ شدی. گفتی دانشجوی انزلی هستی. گفتی می‌خوام درس بخونم... می‌خواستی کارای بزرگ زیادی انجام بدی... زمانت کم بود مسعود! سلام منو به بابابزرگیم برسون. چرا تند می‌رفتین آخه؟ ببخشید اگه سوال احمقانه‌ای بود... باورم ... شایدم شده! منزل نو مبارک عزیزم!