| به قلم سيد ابراهيم نبوي
امتياز ماهنامه زنان لغو شد. تا اينجا همه چيز طبيعي است.
توضيح: گفته شد امتياز ماهنامه زنان به دليل تهديد عليه امنيت رواني جامعه لغو شده است.
سووال: ماهنامه زنان چگونه « امنيت رواني جامعه» را تهديد مي کرد؟
اول: اين ماهنامه مربوط به زنان بود و چون زنان خود بخود امنيت رواني جامعه را تهديد مي کنند، طبيعي است که ماهنامه آنها هم همين کار را مي کند.
دوم: ماهنامه زنان يک نشريه بود و در آن چيزي نوشته مي شد و چون هر چيزي که نوشته شود خود بخود امنيت رواني جامعه را تهديد مي کند، طبيعي است که ماهنامه زنان دو برابر امنيت رواني جامعه را تهديد مي کرد، چون هم نشريه بود و هم مربوط به زنان.
سوم: ماهنامه زنان سياه نمايي مي کرد، چرا سياه نمايي مي کرد؟ چون وضعيت اجتماعي زنان را مي نوشت. آيا اگر هر نشريه اي وضعيت اجتماعي زنان را بنويسد الزاما مجبور است سياه نمايي بکند؟ نه، مجبور نيست ولي وقتي اولين رنگي که به زنان مربوط مي شود، رنگ سياه است و اين ماهنامه هم يک ماهنامه مربوط به زنان است، طبيعي است که وقتي تصوير زنان را منتشر کند، خودبخود سياه نمايي مي شود.
چهارم: خوانندگان نشريه زنان، يعني همان زنان، موجوداتي خطرناک بودند و در سال گذشته بيش از يک ميليون نفر از آنها بخاطر همين خطرات از سوي پليس مورد تذکر قرار گرفتند و با وجود اينکه تعداد خوانندگان نشريه زنان نهايتا پنجاه هزار نفر بود، ولي همين پنجاه هزار نفر باعث مي شدند که يک ميليون نفر توسط پليس به عنوان موجودات خطرناک مورد تذکر قرار بگيرند، طبيعي است که وقتي يک نشريه خوانندگانش اين همه خطرناک باشند، نويسندگانش هم بسيار خطرناک ترند و براي امنيت رواني جامعه تهديد محسوب مي شوند.
پنجم: نويسندگان نشريه زنان هم موجودات خطرناکي بودند، اين افراد آنقدر خطرناک بودند که مي خواستند يک ميليون امضا جمع کنند و چون جمع کردن امضا اقدام بسيار خطرناکي است، طبيعتا امنيت رواني جامعه را مختل مي کند. حتي بعضي از نويسندگان ماهنامه زنان آنقدر خطرناک بودند که به زور وارد زندان مي شدند و مدتي در آنجا مي ماندند و امنيت اجتماعي زندان را هم به خطر تر مي انداختند.
ششم: يکي از راههايي که ماهنامه زنان از آن طريق امنيت رواني جامعه را تهديد مي کرد، ايجاد ناامني در جامعه بود. اين ناامني بحدي زياد بود که مسوولان امنيت جامعه بعد از انتشار 151 شماره اين ماهنامه، يعني پس از 15 سال متوجه شدند که چه خطر بزرگي جامعه را تهديد مي کند و واقعا اگر تا 15 روز ديگر جلوي آن را نمي گرفتند، بعيد نبود تا بيست سال ديگر اصلا نشود جلوي آن را گرفت.
نتيجه گيري اخلاقي: اصولا چيزي که هم نشريه باشد، هم مربوط به زنان و هم نويسنده داشته باشد و هم خواننده، طبيعي است که امنيت رواني جامعه را مختل مي کند، دليل بيشتري لازم است؟! |
"...درد بزرگ من اين است که شما هرگز مرا نميشناسيد و هيچوقت نخواستيد مرا بشناسيد. شايد شما هنوز هم وقتي به من فکر ميکنيد مرا يک زن سبکسر با افکار احمقانه اي که از خواندن رمان هاي عشقي و داستانهاي مجله تهران مصور در مغز او بوجود آمده است، ميدانيد.کاش اينطور بودم آن وقت ميتوانستم خوشبخت باشم، ان وقت به يک اتاقک کوچولو و شوهري که مي خواست تا آخر عمرش يک کارمند جزء دولت باشد و از قبول هر مسئوليت و هر جهشي براي ترقي و پيشرفت هراس داشت و به رفتن به مجالس رقص و پوشيدن لباسهاي قشنگ و وراجي با زن هاي همسايه و دعوا کردن با مادرشوهر و خلاصه هزار کار کثيف و بي معني ديگر قانع بودم و در دنياي محدود و تاريک پيله خودم مي لوليدم و رشد ميکردم و زندگيم را به پايان ميرساندم. اما من نميتوانم و نميتوانستم اينطور زندگي کنم..."
مشیا
