تمام جانم را فرياد سازم

و بر سر اين روزگار بكوبم

اما افسوس...

مدتهاست كه حنجره ام را

در قربانگاه افسردگي

به دار سكوت آويخته ام

این مطلب خیلی قدیمیه اما انگار که  حکایت هر روزه ام شده؟!!

اما نه ...

خوب که فکر میکنم میبینم

برایم نوشته شده بود

و من تنها آنرا اجرا میکردم

خط به خط

مثل یک بازیگر خوب

اما چرا سهم من

یک تراژدی بود

آن هم به این تلخی........

               و چه زود از دست میدهیم

               و چه ساده فراموش میکنیم

                                    اما همواره تلخ میگذریم....