سلام

در امتداد آفتاب هم به تو می اندیشم      ای رسم گرسنگی

آذین بستگان تابوت را می ستائیم و به همیاران میلاد خرده میگیریم          بی مهربانی

آنگاه که ستاره ای به زمین افتاد   - خندیدیم -

و گریستیم مهربانی را در تابوت ریا بر جزام بی فرجام

و خوراندیم شوکران اطاعت بی قید را به روح نابالغ مظلوم - بی فکر و تامل فردا

گذراندیم ترم های بی ترن را در ایستگاه متروک جبر

                                                        و بلعیدیم رطب بر آمده از نخل بی بر شک را

و مادرانمان را گریاندیم در گوشه های تاریک سلطنتشان

و نوشتیم به فردا که

                           بیا ای رهائی دهنده از تکرار مکرره ی  مکروه

                                                                    بی که بدانیم

                              فردا همین امروز است

                                                         برای دیروزی که

                                                                         همین ها را 

                                                                                        خواسته بودیم

لحظه هایی کند مانند لاک پشت

ابرهای عقیم , برفهای پفکی بی نم

غزلهایی که سرشار از طراوت سرابند

یاد تو که به زور صاحبش شدم

و به جبر نهادمش در گوشه ی تاریک خیالم

به کجا میروم - چرا میروم - تا کی باید بروم ؟

چقدر فرصت دارم ؟ هر روز بیشتر فرو میروم

لجن زار لعنتی !!!!!!

دلم برای هیچ کس تنگ نمی شود , حتی خودم

مادرم را فراموش کردم و چشمهای تو را

پستچی هم نیامد

دلخوشی هایم را محدود کرده ام

سالهاست که دیگر آرزویی ندارم

همه ی رویا هایم را همراه آینده ام

در شبی برفی به خاک سپردم

و منتظر خاکسپاری خویشم

و صدایی که هماره میخواند :

 فبای الاء ربکما تکذبان

یک طرح
قصه‌ی شوریدگی
کویر
من و پناهی
مرگ سبز

                         نگاه مادرم هم روز و شبها این سخن دارد :

                                                        امیدت را به فردا بند دلبندم

و من از خامی حرفش درون سینه میخندم

                                  و از این بی سرانجامی

                                                   هماره سرد میگریم

خدایا خسته ام من از تمام خستگیهایم

                             و از تکرار چون آونگ غم

                                           بر جان بیمارم هراسانم

 همیشه از پس شامی

                          شبی دیگر مرا در انتظار

                                                  ناجوانمردانه آزاریست

و تکرار مصیبت وار این شبها

                                   سموم تلخ نیرنگیست

                                                          کاندر جام روحم

                                                                     آشکارا همچو خون باشد .

ستاره خیره به نور توام به شیدایی
میان تیرگی و شب تویی که پیدایی
ستاره هر شب ما را به صبح همراهی
تویی تو شاهد بیچارگی و تنهایی
تویی تو مونس شبهای عاشقان غریب
و باز همدم و همراز صبح فردایی
بیا و رحم کن و با دلم هم آوا شو
که با نگاه روشن تو میرسم به شیدایی
ببار نور سپیدت که قلب خونین را
نشانه ای تو همیشه به عشق لیلایی
بتاز بر دل این آسمان تنگ و سیاه
بگو که ترس نداری ز عیب و رسوایی
تو هم به روز سیاهم نگاه کن زیبا
که پاک چون غزل بی تویی و زیبایی

                                                                               حسین طهماسبی ( بی تو )

باران می آمد

دیروز زیر باران پسر بچه ای را سر چهار راه دیدم که

بسته ی آدامسش را از قطرات باران حفظ میکرد

باران می آمد

شاید هم خدا داشت به حال و روز ما گریه می کرد . . . .

ای پهنای قالی کهنه صداقت

ای آغوش تو پناهگاه بزرگان دلخسته

می ستایمت به زیبایی خدا

به پاکی اشک

وبه زلالی آبی که در عمق جانت پنهان کرده ای

باد میگفت :

خدا وقتی از کجروی و تیرگیهای بندگانش دلگیر میشود

شبها به تماشای کویر می رود

و از آن بالا به مناجات تکدرختهای باقی مانده از هجوم ملخهای گناه

در دل کویر لخت لخت لخت

گوش میکند

و به واسطه عظمت سینه آن دردمند و صداقت کویر بی ریا

حسین نام ماست
و من کمی بیشتر
همصحبت ما ستاره ها بودند
و ترس ما نرسیدن
و دنیایی که زیرسیگاریمان بود
او نقاش خوبی نشد و من خطاط
او نتوانست بماند و ببیند
ولی من گرفتار دوست داشتن و وابستگی جا ماندم
او رفت و از نزدیک با ستاره ها درددل کرد

و استکانهای چای . . . .   

سلام دوستان

از نظرات خوبتون نسبت به دو تا شعر قبلیم ممنونم
این شعرم را خودم خیلی دوست دارم
ای کاش شما هم خوشتون بیاد

مرگ سبز

برگ زردی که داشت جان می داد
گفت با شاخه و درخت از درد
این منم نوجوانه ی سبزت
که شدم خسته و سراپا زرد

سلام دوستان عزیز
من حسینعلی طهماسبی هستم از امشب با مطالبم در خدمتم
با نظرات زیبایتان یاور سبزم باشید
برای آغاز کار دو شعر از خودم آوردم
 ای کاش خوشتون بیاد  

-----------------------------------------------

خدایا سخت دلگیرم
من از این روزهای سرد و تکراری
زمستان است و من
در انتظار تلخ بیماری
طنین زنگ ناقوس عزایم
باز پیچیدست و تو انگار
از پرواز این وامانده بیزاری ؟

-----------------------------------------------

لحاف شب سیاه و بیقرار است
و شمعی نذر کردم
نذر او که هر زمان امیدوار است
کنار پنجره در انتظار شعله های واپسین شمع نذرم
مات میمانم و چشم سرخ وبی سویی
که خیس از حیله های پست پرگار است
به من آهسته میگوید :
تمام سهم تو از این جهان
یک بسته سیگار است .