|
آسمان کبود بود، برف ها هم،
برف می آمد
هر دانه برف برای آتش زدنم کافی بود!
چشمانم آنقدر یاری کرد تا دورترین دوردست را هم برفی ببینم.
زمینی صاف
پر از سنگلاخ های تنهایی
محکم ایستاده بودی!
...........
..........رفتن تو............
یک قدم برداشتی و من به جاپای مانده ات روی برف خیره شدم.
....نمی دانم ثانیه ها چقدر دویدند تا از تو عقب نمانند؟؟!!
خواب نبودم!
در جا پاها غرق شده بودم
خیلی دست و پا زدم....فریاد زدم....
نجاتم ندادی....هیچ کس نجاتم نداد!
وقتی سرم را بالا گرفتم
دیگر
همه جا سپید شده بود...
جاپای دیگری نگاهم را سریع دزدید!
درست بالای جاپای قبلی...و یکی دیگر بالای آن...
و دیگری...دیگری...یکی دیگر....
باورم نمی شد!
خطی سپید و ممتد و طولانی....
به اندازه ی تمام لحظه هایی که حجم تو را داشتند...!!
رفته بودی!
کاش
جاپاهایت را هم باخودت می بردی...
تا من از هر دانه برف که روی صورتم می نشست آتش نگیرم
و آنقدر برف بارید و بارید و من به جاپاها نگاه کردم،
تا سوختم!!
.......تمام شد......
من آنقدر سوختم تا برف ها آتش نگیرند... |
راضیه بهرامی، شاعره جوان و سراینده دفتر شعر تحسین شده «نقل های کوچک رنگی»
«نوشتن چه سودي دارد اگر براي مبارزه با موانعي نباشد كه نظام حاكم در برابر پيام مخالفان قرار ميدهد؟»
نوشتن از کسی که هم شاعر است ،هم نقاش و هم عارف مسلک و نوشته های احساسی اش هم میلیون ها طرفدار دارد ، کار راحتی نیست . انگار چیز دیگری نمانده که بگویی و هرچه را که بگویی و هرچه را که بخواهی دوباره بگویی جلوی نثرسهراب،چیزی کم دارد و اصلا مگر چقدر میشود گفت که سهراب کاشانی است و سال ۱۳۰۷ متولد شده ؟ چقدر میشود گفت که پدر سهراب هنر دوست بود و کارمند اداره پست؟ اصلا چرا باید همه بدانند که اسم دبستان سهراب در کاشان چه بوده است و چه اهمیتی دارد که سهراب سال ۱۳۱۹ ابتدایی اش را تمام کرد و سال ۱۳۲۲ دبیرستان اش را و بعد این ۲ عدد را از هم کم کرد و فهمید که سهراب ۳ سال و چندماه دبیرستان میرفته. اما میشود گفت و باید گفت که سهراب وقتی درروستا مامور مبارزه با ملخ ها بوده ، حتی یک ملخ هم نکشته و فکر می کرده که «اگر محصول را میخوردند، پیدا بود که گرسنه اند» این مهم است که تمام رویا های سهراب راه به بیابان دارد ؛ مهم است که وقتی به ون گوگ برمیخورد ،آدمی دیگر می شود و «طعم یک استحاله را تا انتهای خواب» در دهانش حسمی کند؛ مهم است که سهراب عاشق پرواز است و به پرنده ها حسودی میکند؛«دیروز چیزی را نقاشی کردم به نام " آواز هنری پرنده ". این روزها تم پرنده، ارگانیسم مرادراختیار دارد. مفصل های من آمادگی پرواز را اندازه میگیرند. پرنده؛ تنها وجودی که مرا حسود میکند. از بچگی حسرت پرواز داشتم ام.یک جورحسرت شیمیایی که مثل دیاستاز واکنش های مرا تند میکند.پرنده آزادی objective است؛ آمیزه ای است از موسیقی و پر . من پرنده ها راخیلی شنیده ام؛ پرنده ها را خوب دیده ام.آرزوی پریدن ولم نکرد .هر وقت روی بلندی می ایستادم،نبض من درسمت پرندگی می زد . چیزی می شدم میان زمین و پرواز . بعد ها تماشای take off یک هواپیما مرا تا سطح یک اشتیاق کودکانه بالا می برد »
