به تجربه ميتونم بگم موسيقي، مردميترين هنر در ايران به حساب مياد! و البته با همون تجربه شايد مبتذلترين هنر در كنار صنعتِ سينما ( صنعت رو با تاكيد بخونيد)! راههاي زيادي براي اعتراض هست و شايد تاثيرگذارترين اونها، هنر باشه! وقتي نگاهي به دهه چهل ايران مياندازيم ردپاي هنرمندان بزرگي رو در كنار جنبشهاي مبارزه ميبينيم! بچههايي كه با «ماهي سياه كوچولو» و «خروس زري پيرهن پري» بزرگ شدن بيشك معني مبارزه و آزادي رو ميفهمند!
(فایل صوتی «خروس زری پیرهن پری» رو اینجا پیدا می کنید)
خيليهاي اون موقع شنيده بودن و زمزمه ميكردن كه:
«...دستات كه روشه خون كه بجوشه خلق بخروشه داره تماشا...»
(شعر از فرهنگ قاسمي/ اجرا فريدون فروغي)
و چه كسي ميتونه نقش هنر رو در حركتهاي اون روزگار انكار كنه؟ |