| روز پاييزي
روز شفاف پاييزي
نقش بسته بر زمينهي طلايي جنگل
لبخندزنان به همهي دنيا
چه خوب است بدون آرزويي در خواب شدن
سيراب از گل و خسته از دار و درخت
با تاج قرمز تاك بر بالين
روز پاييزي ديگر دلتنگ نيست
انگشتان سركشش سرد شدهاند
و در روياهايش دانههاي سپيد برف يكريز ميبارند
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
كسي نميتواند انكار كند كه سرودههاي من شعر است، اما نميخواهم ادعا كنم كه شعرهايم موزون ميباشند. من كوشيدهام برخي شعرهاي ناسازگار را در قالب وزن بگنجانم و بدين ترتيب به اين نتيجه رسيدمام كه من تنها در آزادي كامل، يعني به بهاي رها كردن وزن است كه توانايي استفاده از واژههاي و تصاوير را دارم.
شعرهاي من بايد همچو يادداشتهاي پراكنده تلقي شوند.
و اما دربارهي درونمايهي شعرهايم بايد بگويم كه من به عقل اجازه ميدهم تا سازنده و پردازندهي آنچه باشد كه هوش در مييابد.
اعتماد به نفس من از آنجا ناشي ميشود كه من ابعاد امكانات خود را دريافتهام. در شان من نيست از آنچه كه هستم خود را كوچكتر كنم.
اديت سودرگران
سرزميني كه وجود ندارد،
گزيدهي شعرهاي «اديت سودرگران»  |
زمان برگذاري همايش 23-24-25 مردادماه. (با عرض معذرت تاریخ همایش قبلن اشتباه ذکر شده بود!)
"...درد بزرگ من اين است که شما هرگز مرا نميشناسيد و هيچوقت نخواستيد مرا بشناسيد. شايد شما هنوز هم وقتي به من فکر ميکنيد مرا يک زن سبکسر با افکار احمقانه اي که از خواندن رمان هاي عشقي و داستانهاي مجله تهران مصور در مغز او بوجود آمده است، ميدانيد.کاش اينطور بودم آن وقت ميتوانستم خوشبخت باشم، ان وقت به يک اتاقک کوچولو و شوهري که مي خواست تا آخر عمرش يک کارمند جزء دولت باشد و از قبول هر مسئوليت و هر جهشي براي ترقي و پيشرفت هراس داشت و به رفتن به مجالس رقص و پوشيدن لباسهاي قشنگ و وراجي با زن هاي همسايه و دعوا کردن با مادرشوهر و خلاصه هزار کار کثيف و بي معني ديگر قانع بودم و در دنياي محدود و تاريک پيله خودم مي لوليدم و رشد ميکردم و زندگيم را به پايان ميرساندم. اما من نميتوانم و نميتوانستم اينطور زندگي کنم..."
..«فروغ» آن موقعها در خيابان مزيني مينشست. اين خيابان يك گاراژ مخروبه داشت، كه صاحب آن ظاهرن نمازخوان و متعصب بود. فروغ هم اتومبيلش را شبها توي همين گاراژ ميگذاشت. يكشب از داخل گاراژ سرو صدا بلند شده و عدهاي از همسايهها هم سرك كشيده بودند كه چه خبر است. صاحب گاراژ با فروغ دعوا ميكرد و ميگفت: اگر بعد از اين شبها دير به گاراژ بيايي ديگر راهت نميدهم.
اخوان در شعرش درونمایه های حماسی را به استعاره و نماد مزین میکند.
پ.ن : برای خوندن مطالب بیشتر و کاملتر می تونید یه سر به بخش نظرات این پست بزنید. داداش محمد زحمتش رو کشیدن.
